در وصف امام غریب
تا برکشم از ظلمت ری این دل زار
یک سر، به سرِ چشمه حیوان رفتم
* * *
در بارگهت به صد امید آمدهام
با موی سیه رفته، سپید آمدهام
گفتند: رضا، رضا شود از همه کس
من در پی فیض این نوید آمدهام
* * *
بر خاک حریم طوس، رخسار بنه
رخسار به خاک حرم یار بنه
تا در حرم دوست شفا یابد دل
بر خاک حریمش دل بیمار بنه
* * *
در طوس بیا و جلوه یار بجوی
گر طالب وصلی، ره دیدار بجوی
بیمار دلا، گر طلبی درمانی!
زین خاک، دوای دل بیمار بجوی
* * *
در طوس بیا و عِلم قرآن برگیر
آن حکمت وحیانی فرقان برگیر
از زاده موسی، قَبَسی را که به طور
موسی طلبید، از خراسان، برگیر
* * *
از طوس فروغ عِلم قرآن بطلب
آن علم که زد طعنه به یونان بطلب
از آینهدار جلوههای ازلی
دیدار تجلیات جانان بطلب
* * *
از مکتب طوس، راز تبیان آموز
اسرار معارف، ز خراسان آموز
از هندی و عرفان گنوسی بگُذر
پس معرفت از مشرق قرآن آموز
* * *
ای طوس! حریم حرم جانانی
در کالبد قطر خراسان، جانی
خورشید بود بارقهای از نورت
چون آینهدار حسن بیپایانی
* * *
ای جلوهگه حسن الهی، ای طوس!
ای مشرق علم بیتناهی، ای طوس!
جان همه کائنات روشن از توست
از ماه گرفته تا به ماهی، ای طوس!
* * *
مشکات تجلیات فرقان، طوس است
تابشگه علم اهل تبیان، طوس است
یونان و سِرینگار، ز انوار تهی است
رخسار نمای سرّ قرآن، طوس است
* * *
آفاق تألّه، افق وحیانی است
عقلی که از این راه رود، رحمانی است
بیهمت عقل، ره به ترکستان است
بی حکمت معصوم، سخن و همانی است
* * *
احیاگر عقل، حکمت معصوم است
عقل ار نه به معصوم رسد، محروم است
زی طوس شتاب، مهد احیای عقول
جز حکمت قرآن و نبی، موهوم است
* * *
اکسیرِ طلاگرِ خرد، در طوس است
علمی که طلب را بسزد، در طوس است
عقلی که تو را برد، ز فیض رضوی
تا حضرت الله احد، در طوس است»
در زمستان سال 1363 شمسی، در سفر به مشهد مقدس، و اقامت دوماهه بدان پایبوس... این چند رباعی، به آستان خاور انوار، و آفاق جبروت اکوار، مظهر اسماء سبحانی، و مطلع حقایق قرآنی، حریم حرم سبوحیاسرار، و مشرق ظهور قدوسیاطوار، تقدیم گشت.